David Szauder ศิลปินระดับโลกเรียนรู้การใช้ AI ช่วยงานออกแบบภาพกราฟิก

Szauder เลือกใช้วิธีการที่ผสมผสาน เขาเริ่มจากการป้อนคำสั่งที่เป็นเหมือนบทกวีสั้น ๆ ให้กับโมเดล AI คำที่ไม่ใช่แค่บอกว่า “วาดภาพคน” แต่เป็นการบรรยายบรรยากาศ ความรู้สึก และโทนสีที่เขาต้องการ

จากนั้นเขาเฝ้าดูผลลัพธ์ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ บางครั้งภาพที่ได้เหมือนฝันที่บิดเบี้ยว บางครั้งก็เหมือนภาพถ่ายที่สมจริงจนน่าตกใจ

สิ่งที่น่าสนใจคือ Szauder ไม่ได้หยุดอยู่แค่การรับผลลัพธ์ เขาเข้าไปแก้ไข ปรับแต่ง และ “สนทนา” กับ AI อย่างต่อเนื่อง

กระบวนการนี้คล้ายการทำงานกับผู้ช่วยศิลปินที่มีความคิดสร้างสรรค์ แต่ไม่เคยเข้าใจมนุษย์อย่างแท้จริง เขาต้องตีความและเจรจาอยู่เสมอ

สำหรับผู้อ่าน The New Yorker ภาพเหล่านี้ไม่ใช่แค่การทดลองทางเทคนิค แต่เป็นการตั้งคำถามต่ออนาคตของศิลปะ: หากภาพที่เรามองเห็นในนิตยสารหรือแกลเลอรีถูกสร้างขึ้นโดยอัลกอริทึม เราจะยังคงให้คุณค่ากับมันในฐานะ “งานศิลป์” หรือไม่?

หรือศิลปะจะกลายเป็นการร่วมมือระหว่างมนุษย์และเครื่องจักร ที่ไม่มีเส้นแบ่งชัดเจนอีกต่อไป?

Szauder เองมองว่า AI ไม่ได้มาแทนที่ศิลปิน แต่เป็นการเปิดพื้นที่ใหม่ให้กับการทดลอง

เขาเปรียบเทียบว่าเหมือนการมีเครื่องมือดนตรีชนิดใหม่ที่สามารถสร้างเสียงที่มนุษย์ไม่เคยได้ยินมาก่อน ศิลปินยังคงเป็นผู้กำกับ แต่เสียงที่เกิดขึ้นนั้นเป็นผลจากการโต้ตอบกับสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์

ในแง่หนึ่ง นี่คือการกลับมาของแนวคิดเก่าแก่ที่ศิลปะคือการสำรวจสิ่งที่อยู่นอกเหนือการควบคุม ศิลปินในอดีตเคยทดลองกับสีน้ำมัน กล้องถ่ายภาพ หรือคอมพิวเตอร์กราฟิก และทุกครั้งก็มีเสียงวิจารณ์ว่า “นี่ไม่ใช่ศิลปะที่แท้จริง”

แต่กาลเวลาก็พิสูจน์ว่าศิลปะไม่เคยหยุดนิ่ง มันคือการเดินทางที่ไม่สิ้นสุด

Key Takeaways

• AI ไม่ได้แทนที่ศิลปิน แต่เป็นเครื่องมือใหม่ในการทดลองและสร้างสรรค์
• การทำงานกับ AI คล้ายการสนทนากับผู้ช่วยที่มีบุคลิกเฉพาะ ต้องเจรจาและตีความอยู่เสมอ
• การตีพิมพ์ภาพ AI ใน The New Yorker เป็นสัญญาณว่าศิลปะดิจิทัลกำลังเข้าสู่กระแสหลัก
• คำถามสำคัญคือคุณค่าของศิลปะในยุคที่มนุษย์และอัลกอริทึมร่วมกันสร้าง จะถูกนิยามใหม่อย่างไร

….

เรียบเรียงโดย AiNextopia

** ภาพประกอบบทความ ไม่ได้เป็นภาพที่ออกแบบโดย David Szauder